Ik dacht dat het bijkomen van de operaties en weken in ziekenhuis wonen een boel energie kostte en het bijkomen langzaam onderweg was. Michiel was langzaam maar zeker gezonder aan het worden.
Toch was de werkelijkheid anders: complicaties van de eerste operaties maakten dat mijn hoofd en hersenen in de war raakten zonder dat ik dat zelf doorhad.
Ingeborg heeft dat wel gemerkt en heeft zonder dat ik dat meekreeg een heel medisch circuit opgestart.
Ik ben door een ambulance naar Nijmegen gebracht en er is een neurochirurgisch team aan het werk geweest! Ze hebben mijn hoofd onderzocht: Er was een soort verstopping en bijbehorende vervuiling die drukproblemen veroorzaakte.
Het team heeft alles weer schoon gemaakt en mij weer teruggekregen.
Een dag later mocht ik met mijn nieuwe medicijnpomp door een MRI om alles goed te bekijken en te controleren. Het is raar om de alarmen te horen van de pomp terwijl je daar ligt.
Een dag later had het medische team goed nieuws: alle rare dingen lijken gestopt te zijn en mijn lijf doet niet meer raar.
Ze houden me extra goed in de gaten en ik ga oefenen in delen hoe het gaat, delen hoe dingen zijn in plaats van “En door…”
Ja, er is een raar gat in de tijd, ik word goed bewaakt en energie is een enorm ding…
Nu ben ik naar de beste plek om bij te komen gestuurd: thuis!
Ben vast ergens weer meer aanwezig, nu eerst gezond worden…
Geef een reactie